Nieuwkerken, 20 november 2001
 

Eindarrest inzake 

kortgeding buurtbewoners tegen 

MIWA-afvalverbrandingsoven.

 
Vandaag, dinsdag 20 november te 13u30, maakt het Hof van Beroep te Gent (17e kamer) het eindarrest bekend over de verdere exploitatie van de MIWA-afvalverbrandingsoven te Sint-Niklaas.  Dit arrest zal vermoedelijk een datum uitspreken tegen wanneer een stikstoffilter moet geplaatst worden.  Daar MIWA in de toekomst afziet van verdere investeringen en dus niet langer meer de intentie heeft deze stikstoffilter te plaatsen, zal deze datum de facto de sluitingsdatum betekenen van de MIWA-afvalverbrandingsoven.
 
In het tussenarrest van 28 juni 2001 zegt het Hof van Beroep dat
- een gezond leefmilieu bij uitstek een collectief belang is
- dat het College van burgemeester en schepenen van de Stad Sint-Niklaas niet in rechte is opgetreden, in weerwil van een uitdrukkelijke verzoek op de gemeenteraadszitting van 26 februari 1999
- de statuten van de intercommunale MIWA, waarvan de stad hoofdaandeelhouder is, haar nooit kunnen ontslaan van haar wettelijke en fundamentele verplichtingen zoals die in art. 135ß2 van de Nieuwe Gemeentewet zijn bepaald, o.m. het waken over de gezondheid van de inwoners.
- gelet op het preventieve luik in het artikel 1 van de wet van 12 januari 1993 door het Hof ook moet worden nagegaan of er geen ernstige dreiging bestaat voor een inbreuk op ťťn of meer bepalingen van wetten, decreten, ordonnanties, verordeningen of besluiten betreffende de bescherming van het leefmilieu
- er op heden geen absolute zekerheid bestaat dat de exploitatie van een huisvuilverbrandingsoven geen enkel gezondheidsrisico inhoudt voor de omwonenden.  Diverse wetenschappelijke studies evenals het daarover quasi permanent gevoerd maatschappelijk debat tonen aan dat het een delicate en controversiŽle aangelegenheid betreft
- op MIWA de stringente verplichting rust een zo groot mogelijke veiligheidsmarge in acht te nemen.  Een dergelijke verplichting is een toepassing van het "beginsel van het preventief handelen" dat voorschrijft dat men moet optreden om milieuschade te voorkomen eerder dan de schade achteraf te moeten herstellen.  Evenzeer is een dergelijke verplichting een toepassing van het "voorzorgsbeginsel" dat betekent dat men niet moet wachten op een wetenschappelijke consensus om bepaalde potentiŽle gevaren voor het milieu en voor de volksgezondheid aan te pakken
- omwonenden zijn gerechtigd op een adequate en zo groot mogelijke bescherming van hun gezondheid.  Een daarbij aansluitende rechterlijke controle kadert in de preventieve werking van de wet van 12 januari 1993.  Die controle slaat op de door MIWA aangewende middelen ter voorkoming van milieuschade, en op de vraag of het gaat om de "best beschikbare technieken" zoals haar door de vergunningverlenende overheid dwingend werd opgelegd.
 
Op 25 augustus 1999 werd de voorstudie tot plaatsing van een stiksof-filter (gedaan in opdracht van MIWA) beŽindigd.  Met betrekking tot het "beginsel van het preventief handelen" in casu de plaatsing van een stikstoffilter, verklaart de voorzitter van MIWA, M. De Cuyper Jo, voor het Hof van Beroep op 23 oktober 2001 :"dat er tussen 25 augustus 1999 (datum voorstudie) en de vergadering van de raad van bestuur op 3 juli 2001 het al dan niet plaatsen van filters nooit expliciet op de dagorde vermeld is geworden.
 

Eind 1997 werd de werkgroep afvalverbrandingsoven Sint-Niklaas opgericht.  De gezondheidsproblemen veroorzaakt door de afvalverbrandingsoven werden bestudeerd en gebundeld.  Desondanks de talrijke gezondheidproblemen en de talrijke milieuovertredingen bleef het stadsbestuur van Sint-Niklaas weigeren de afvalverbrandingsoven te sluiten. Naast talrijke protestacties en optochten hebben de omwonenden van de verbrandingsoven te Sint-Niklaas, in samenwerking met ABLLO (een regionale milieuvereniging), de intercommunale MIWA op 18 juni 1999 gedagvaard voor de rechtbank van eerste aanleg te Dendermonde.  De omwonenden worden bijgestaan door raadsman Hans Van Dooren, Hamme.  Omwille van de talrijke gezondheidsproblemen (zie rapport over de gezondheidsimpact van de MIWA-verbrandingsoven) eisen de omwonenden de onmiddellijke sluiting van de afvalverbrandingsoven.  De afvalverbrandingsoven ligt in een woonwijk ťn op 2 km van het stadscentrum.  MIWA eist op haar beurt 50.000 BEF van de omwonenden wegens het voeren van een tergend en roekeloos geding.  Op 6 oktober 1999 werd door de rechter in eerste aanleg de vordering ontvankelijk verklaard en werd een deskundige aangesteld.  Deze moest nagaan of er geen inbreuken bestonden op de regelgeving betreffende de bescherming van het leefmilieu.  De intercommunale MIWA weigerde deze expert te provisioneren.  Daar de omwonenden over onvoldoende financiŽle middelen beschikten om de expert aan het werk te zetten, zijn zij op 22 juni 2000 in beroep gegaan tegen het vonnis in eerste aanleg

Huidige politieke situatie.
 
Vůůr de gemeenteraadsverkiezingen beloofde de SP (Freddy Willockx) de oven te zullen sluiten in 2001, ten laatste 2002.  Zo stond het ook vermeld in het SP-verkiezingsprogramma.  Enkele maanden na de verkiezingen werd de termijn voor sluiting reeds verschoven naar 2003 (bij monde van SP-schepen Schoeters).  Nu, een half jaar na de gemeenteraadsverkiezingen zegt SP burgemeester Freddy Willockx pas te zullen sluiten eind 2004, uiterlijk 2005 (De SP pleegt dus woordbreuk).  In werkelijkheid wil men de oven pas sluiten als de Europese stikstofrichtlijn in voege treedt (eind 2005), met als gevolg dat MIWA een stikstoffilter zal moeten plaatsen.  Kostprijs ong. 150.000.000 BEF.  Daar de oven momenteel met verlies werkt, kan men deze investering niet meer betalen.  Sinds Freddy Willockx burgemeester is weigert hij te spreken met onze werkgroep over de problematiek milieu en gezondheid
 
Frappant aan deze hele zaak is dat de afvalverbrandingsoven, gelegen in het stadscentrum, ook van de hogere overheid mag verder werken tot 2004-2005 zonder stikstoffilter, goed wetende dat dit de gezondheid van de omwonenden schaadt.
 
Met andere woorden : de vervroegde sluiting van de MIWA-afvalverbrandingsoven heeft niets te zien met de erkenning van de gezondheidsproblemen of met een gezondheidsbeleid.  Wel met financiŽle rendabiliteit.  Dit is pas echt verontrustend

 

Vlaams Platform Milieu en Gezondheid
www.milieugezondheid.be